Naaien en verfraaien voor baby’s: een jasje en een koffertje voor Noor

Hoi,

Velen onder jullie hadden de voorbije weken enkele dagen vrij. Voor mij en mijn gezin was dat niet anders. Vrije dagen die we spendeerden aan een heleboel min of meer verplichte activiteiten, zoals daar zijn: kappersbezoek, tandartsbezoek, doktersbezoek en (een stuk van de) lenteschoonmaak. Gelukkig was er ook tijd voor een heerlijk vierdaags verblijf in Durbuy, en voor een kraambezoek bij een pas recent bevallen collega 🙂 .

Begin maart kwam Noor namelijk onze wereldbevolking vervoegen.  En nu was ik eens van het vooruitziende soort geweest – iets wat mij niet zo vaak overkomt. Ik had op voorhand nagedacht over wat ik zou gaan maken. Want dat het een zelfgemaakt cadeau zou worden, was al een uitgemaakte zaak na mijn kraambezoek bij de geboorte van Noors zus. Toen maakte ik een linnenzak en een bijpassende zakdoekendooshoes, en die werden toen met veel enthousiasme onthaald. En als er iets is wat mij aan het naaien zet, dan is het wel een complimentje over een zelfgemaakt stuk 🙂 .

Mijn plan was strak (mijn planning iets minder): een babyjasje met bijpassend  kinderkoffertje zou  het worden. Van zodra ik het geboortekaartje in handen had, bestelde ik het kinderkoffertje en de vinyl in de kleuren die ik in mijn hoofd had. Nog geen week later ging aan de slag met mijn Cameo en bestickerde het koffertje. So far, so good.

Maar zonder ik het echt in de gaten had, kwam de datum van het kraambezoek dichterbij, en bleef dat jasje maar in mijn hoofd zitten, in plaats van realiteit te worden. Pas twee dagen voor ik Noor zou gaan bewonderen, besefte ik dat actie vereist was: patroon overtekenen, stof en voering kiezen, knippen, spelden, stikken, strijken, keren, strijken, tegenstiksel geven, en eindstrijk volgden elkaar in sneltempo op. Vermits ik hou van dingen die bij elkaar passen, voorzag ik het jasje nog van een walvisje in flock, zodat het mooi bij het koffertje paste. Ik werkte een avond en een stuk van de dag erna door, en zo kreeg ik het jasje helemaal op tijd klaar.  De foto’s voor de blog waren echter ‘een spannertje’: die nam ik een uurtje voor ik bij mijn collega verwacht werd. Gelukkig zat het licht mee, en presteer ik (redelijk) goed onder druk  🙂 .

En Noor? Die liet het zich allemaal welgevallen, terwijl wij een glaasje dronken op haar gezondheid!

PATROON: babyjasje UIT ‘zo geknipt 1’ (of one-to-hug van mind the whale)
AANPASSINGEN: ik knipte de kap iets minder diep (2 cm minder bovenaan)
STOF: katoen- en viscosemengeling BY editex
voering: effen donkerblauwe katoenen jersey
koffertje, vinyl en flockfolie: http://www.feeërieke.be
Advertenties

Astersweater werd ziekenhuisplunje

Vandaag, dag op dag, is het 6 maanden geleden dat er een tumor uit mijn hoofd werd verwijderd. Een operatie waar ik niet echt naar uitkeek, maar waarvan ik desondanks dacht snel hersteld te zullen zijn. (Oh boy, wat was dat een misvatting! Die vermoeidheid had ik echt anders ingeschat niet ingecalculeerd) De operatie was nochtans goed verlopen, en ik ging na een dikke maand weer aan de slag op school en hield uitverkoop in de winkel. Ondertussen sjeesde ik om de twee weken naar het ziekenhuis in Wilrijk, waar ik meestal al vroeg in de ochtend verwacht werd, en waarvoor ik op een – voor mij – ontiegelijk vroeg uur moest opstaan om de Vlaamse files voor te zijn. Daar bovenop had ik het plan opgevat om terug veel te gaan naaien en er regelmatig iets over te schrijven. (Hoe naïef kan een mens zijn?) 🙂 Om een lang verhaal kort te maken: tegenwoordig doe ik het wat rustiger aan, en ben ik tot het besef gekomen dat af en toe in de zetel zitten ook best oké is 😉

Maar ik wijk af… terug naar mijn ziekenhuisverhaal!  Het moet zo ongeveer drie dagen voor mijn operatie geweest zijn, toen ik tot het besef kwam dat mijn gewone nachtkledij wel eens niet over mijn hoofd zou kunnen passen na de operatie. Op dag één zou ik het wellicht nog redden met zo’n sexy operatiehemdje (genre: vooraan gesloten, achteraan alles open, op een strikje in de nek na). Maar wat nadien?

Veel tijd had ik niet om naar patronen met een brede halsopening op zoek te gaan, of om nog tijdrovende stukken met polosluiting te naaien. Maar ik had wel al eens een Aster-sweater gemaakt. Met enige terughoudendheid besloot ik deze sweater alvast in mijn valies te steken voor de derde dag van mijn ziekenhuisverblijf, in combinatie met een joggingbroek.

Vanwaar die terughoudendheid? Wel, met mijn cameo pimpte ik deze trui vorige lente met de opdruk too glam to give a damn. Helaas, met de operatie in het vooruitzicht was deze quote minder van toepassing. Ten eerste zou mijn hoofd er alles behalve ‘glamourous’ uitzien, en ten tweede was het ook niet zo dat ik er mij niets van aantrok. Maar alle terughoudendheid ten spijt: die sweater ging mee de valies in.

Voor mijn outfit de dag nà de operatie, besloot ik het patroon van die Aster-trui te hacken. Dat leek me de snelste weg naar een nachthemd met brede halsopening. Ik zou het maken uit jersey i.p.v. uit sweaterstof, ik zou bijgevolg geen brede rand in boordstof maken (te veel gewicht) en opteren voor een simpele halsbies uit dezelfde stof, en ik zou het patroon verlengen met een halve meter. Zo zou ik mijn tweede ziekenhuisdag zedig voor de dag komen. Zedig – maar niet glamoureus dus 🙂

Zo gezegd zo gedaan, en gelukkig maar. Want na de operatie kreeg ik een soort helmverband aangemeten, wat de passage van mijn hoofd door gewone halsopeningen erg bemoeilijkt zou hebben.

En weet je… dat nachthemd zat zo comfortabel dat ik het nu soms nog draag. Ik schafte me tijdens de eerste winterprik snelsnel een legging uit bio-katoen aan, en heb daarmee nu een complete winterpyjama. Het  idee om er een legging onder te steken, kreeg ik trouwens van mijn dochter. Hoe zij op dat idee kwam, leest u in een volgend stukje.

Tot dan!

Barbara

Patroon: Aster-sweater uit La Maison Victor
aanpassingen: geen afwerking met boordstof,
halsopening afgewerkt met jersey biesje, panden 50 cm verlengd,
Stof: Tiny treasures Oker by Poppy

 

 

Naaien voor kleuters: een sweater voor mijn petekind

U zal het hier wellicht niet zo heel vaak lezen, maar af en toe naai ik iets voor een kleuter. Ik heb namelijk een petekind van bijna vijf, een echt schatje van een patatje. Hij draagt momenteel confectiemaat 104. En wat doen vooruitziende meters wanneer er cadeautjes genaaid kunnen worden? Die maken iets  ‘op de groei’, zoals dat zo mooi gezegd wordt. Het werd een kindersweater in maat 110, uit een mooie french terry van See You At Six.

  

De sweater was eigenlijk een nieuwjaarscadeautje. Nu moet u weten dat wij hier thuis op 1 januari altijd de hele schoonfamilie ontvangen, wat maakt dat wij het steevast rustig houden met Oudjaar. Op 31 december treft men mij overdag in de keuken aan, en eens de belangrijkste voorbereidingen erop zitten, trekken we met het hele gezin naar de bioscoop om nog een gezellig familiefilmpje mee te pikken, en het vuurwerk in de grootstad te bekijken.

Echter, door een niet aflatende regenbui keerden we ditmaal vroeger dan verwacht huiswaarts, alwaar we de frituurpan ontstaken, en onszelf trakteerden op een lekkere, typisch Belgische maaltijd.

Nu is het zo dat ik – zoals eerder vermeld – wel van het vooruitziende type ben. Helaas durft er soms wel eens iets mis te lopen met mijn time-management… En zo kwam het dat ik oudejaarsavond niet in de sofa doorbracht, maar wel aan mijn naaitafel. Want die sweater voor het petekind: die moest en zou klaar zijn op 1 januari. Ik kon dat kind toch niet met lege handen naar huis laten gaan nadat hij dapper en guitig zijn nieuwjaarsbrief had voorgelezen?

Dus zo geschiedde: ik zat te stikken, mijn tienerkinderen keken op de achtergrond televisie, en manlief zat erbij en keek ernaar viel in slaap. Zo gezellig was dat hier 🙂

Maar eind goed, al goed: ik kon na de voordracht van de nieuwjaarsbrieven een mooie sweater afgeven. Petekind vond de sweater mooi. Maar toen hij hoorde dat hij zelf nog mocht kiezen welke prent er òp die sweater zou komen, werd hij helemaal enthousiast. Dino’s, superhelden en het hele melkwegstelsel passeerden de revue, maar uiteindelijk besloot hij dat er een drie-ogig en driepotig monster op moest komen.

Dat monster heeft enkele weken zitten rijpen in mijn hoofd, tot er vorige week plots witte rook uit mijn hoofd kwam 😉 Habemus Papam Beluam*! Waarom het drie weken duurde eer dat monster werkelijkheid werd? Dat lag aan het feit dat ik het monster eigenhandig tekende in Paint, en een tweede drempel was dat ik nog nooit een meerkleurige bedrukking gemaakt had. Maar daar schoot YouTube mij ter hulp, en kijk: mijn eerste experiment ging onmiddellijk goed! Zelfs tijdens het strijken ging er niets mis. Wie had dat ooit kunnen denken! 😉

En petekind? Die vindt zijn nieuwe trui fan-tas-tisch. Eens hij hem aangetrokken had, wou hij hem niet meer uit. Met de woorden “dit is nu mijn feesttrui” gaf hij mij het mooiste compliment dat ik me kon wensen. Oef, missie geslaagd!

 

Patroon: Crazy Frog & Black Cat shirt – Ottobre Kids Winter 6/2016
Aanpassing: ik voegde onderaan boordstof toe
Stof: see you at six – Grill French Terry mistblauw & boordstof mistblauw
Bedrukking: grijze, rode, en turquoiseblauwe flexfolie voor lijf, mond en pupillen
 zilverkleurige glitterflex voor oogbollen

* Belua: Latijn voor monster, gedrocht

En de winnaar is…

Beste lezer,

U gaf de voorbije weken massaal gevolg aan mijn oproep om mijn blog te beginnen volgen. Bedankt daarvoor! Er stond natuurlijk een mooie beloning tegenover: uw naam kwam terecht in de tombolapot om een cadeaupakket ter waarde van 40,00 euro te winnen.

Klokslag middernacht verzamelde ik alle bestaande en nieuwe volgers (via Bloglovin, WordPress en e-mail). Ik maakte een mooi lijstje in Excel, knipte dat lijstje vervolgens in reepjes en stopte al deze loterijbriefjes in één van mijn mooiste potten.

Deze ochtend trok dan een onschuldige kinderhand (sorry, hier zijn geen kinderhandjes meer voorradig, maar gelukkig wel nog onschuldige 😉 ) het winnend lootje uit de pot.

En op dat lootje stond deze naam:

– trrrrrromgeroffel – …

winnaar

Christine Buelinckx!

applaus, gejuich en trompetgeschal –

Van harte proficiat, Christine! Je mag contact met me opnemen om te bekijken hoe we je naald-en-draadpakket kunnen bezorgen.

Aan alle andere volgers: ik hoop dat u mijn blog desalniettemin blijft volgen, en aarzel zeker niet om zo nu en dan een reactie te posten. Zo blijf ik ook op de hoogte van wat er bij ù zoal leeft. Bovendien kunnen we afspreken dat ik, iedere keer als mijn blog de kaap van 100 nieuwe volgers bereikt, een nieuwe tombola organiseer. Men zegge het voort, zou ik zo zeggen 🙂

Oh ja, twee weken geleden ging ik shoppen in Leuven, en bezocht er 2 stoffenwinkels. Een verslagje daarvan volgt weldra. Tot dan!

Veel liefs,

Uffra Barbara

P.S. De volgende kaap die genomen moet worden ligt 98 volgers verder… Er is nog een weg te gaan en de aanhouder wint, denk ik dan bij mezelf 😉

 

 

Naaien voor tieners: over een zwemmer die zijn watervrees overwon…

Toen onze zoon een zoontje was, had hij watervrees. En niet een klein beetje. Dat hij als peuter een vijver in sukkelde en als kleuter per ongeluk kopje onder ging in een diep zwembad, zal daar wellicht iets mee te maken hebben. Nochtans behoor ik als moeder eerder tot het bezorgde type, en dat is dan nog zacht uitgedrukt 🙂 . Godzijdank was er die ene keer een oma bij met ogen op haar rug, en de andere keer een nonkel met een reactiesnelheid van ik zal u gaan hebben. Kinderen en water… het blijft een gevaarlijke combinatie.

Gelukkig botsten we in de reeks ontelbare zwemmeesters en -juffen die probeerden zoonlief het water in te krijgen, uiteindelijk op meester Hannes. Met een oeverloos (what’s in a name!) geduld hielp die zoonlief zijn grote angst te overwinnen, en leerde hem nadien zwemmen. Totdat het therapeutisch bad waarin de zwemlessen plaatsvonden te klein werd voor de vorderingen van ons zwemmertje: meester Hannes raadde ons aan om naar een zwemclub over te stappen om grotere afstanden te leren zwemmen.

Zo gezegd, zo gedaan. Aangekomen bij de zwemclub, moest zoon een zwemtestje afleggen, zodat men hem in het juiste groepje kon plaatsen. Maar wat bleek: toen hij – na een aarzelende start via het laddertje – begon te zwemmen, ging dit zo goed, dat hem gevraagd werd of hij geen interesse had om wedstrijden te zwemmen. En tot onze grote verbazing was het antwoord van de zoon ‘ja’ ! En zo werd onze tenger angsthaasje alsnog competitiezwemmer.

Ondertussen schrijven we 5 jaar later. Het aarzelend competitiezwemmertje van toen is niet meer. We spreken nu over een flinke competitiezwemmer van 1m78, met schoenmaat 43. Tenger kan je hem niet meer noemen, atletisch gebouwd is misschien een betere beschrijving? Hij heeft lange smalle benen, maar die borstkas… Jongens toch! Denk Pieter Timmers, en dan snap je het wel ;-).

Daar waar vrouwen zich doorgaans zorgen maken over hun zandloper-, appel- of peervorm, daar maken ‘swim moms’ zich vooral druk over de V-vorm van hun zwemmende kinders. Want wat is het lastig kleren kopen voor tieners met supersmalle tailles en even smalle benen, maar met een flink uit de kluiten gewassen borstkas. Koop je T-shirts en sweaters die onderaan niet te breed zijn, dan staan de mouwinzetten bovenaan op springen. Zijn ze daarentegen bovenaan mooi op maat, dan dreigt het kind in kwestie bij de minste windstoot op te stijgen.

In diezelfde aard was er onlangs een probleem met het pyjama-shirt van zoonlief: de broek was perfect gepast, maar de mouwinzetten van het shirt kwamen zo ongeveer halfweg zijn schouders. Het was geen zicht, en vooral heel oncomfortabel om mee te slapen.

En zo kwam het dat ik een LMV-patroon hackte en er dit pyjamashirt van naaide:

IMG_7051

Uiteraard kon ook dit shirt wat pimping gebruiken. Mijn inspiratie haalde ik uit mijn tablet-PC, wiens batterij net leegliep toen ik aan mijn zoektocht op Pinterest ging beginnen. Onmiddellijk zag ik de link tussen een lege batterij en slapen, en kon ik aan de slag met mijn Cameo.

Tot zover de parabel over het kind waarvan niemand nog dacht dat het ooit zou kunnen zwemmen, en dat nu regelmatig met medailles naar huis komt. Of over hoe je de hoop nooit mag opgeven 😉

Tot de volgende,

Barbara

Patroon: aangepaste versie van het Marlon T-shirt van La Maison Victor
Aanpassing: mouwen uit één stuk, en lang ipv kort
Stof: lichtblauwe effen jersey
Bedrukking: koningsblauwe flockfolie

 

P.S. aan de lezers die onmiddellijk naar beneden doorscrolden:  Als u dacht dat dit blogbericht zou gaan over het naaien van zwembroeken of badmutsen, dan bent u eraan voor de moeite. Maar als je een hekel hebt aan de quote ‘alles komt goed’, dan raad ik je toch aan om de tekst te lezen. Want soms komen dingen gewoon goed, ook als je er al lang niet meer op hoopte ;-).

Naaien voor tieners: de broekrok uit Stof-voor-durf-het-zelvers 3

Toen dochter en ik op de boekenbeurs nummertje drie van Stof-voor-durf-het-zelvers zagen liggen, konden we er niet aan weerstaan. Vooral dochterlief was hevige fan. Even oud als Emma en Mona is ze, en even modebewust. Leuk aan dit derde boek is dat er voor alle leeftijden wat in staat. Want de kindermaten uit SVDHZ 2, die is ze ondertussen ontgroeid. Bovendien liggen hippe tienerpatronen niet voor het rapen… Soms trekken we onze plan met damespatronen uit LMV in maatje 32. Af en toe vinden we een degelijk patroon voor een goede basic in het naaimagazine Ottobre (zo bvb de sweater waarover ik hier een post schreef)), en dan is er natuurlijk nog het hippe boek ‘Urban Style’ van Eva Maria, dat uitpuilt van leuke patronen op maat en naar smaak van tieners.

Dus ja, we gingen overstag, daar op de boekenbeurs: de SVDHZ3 keerde mee huiswaarts. Maar ook al schaften we het boek begin november al aan, eerst moesten er enkele andere dingen van de baan. Gelukkig was er de voorbije week weer wat tijd en energie om met onze naaimachine aan de slag te gaan.

Bovenaan dochterliefs verlanglijstje stond de broekrok uit SVDHZ 3. Het overtekenen van het (enige!) patroondeel en ook het knippen van de stof nam de dochter voor haar rekening. Easy-peasy. Het overlocken deden we elk om beurt, en het in elkaar naaien deed ik. Op ongeveer een uurtje was de broekrok klaar. Het enige lastige vond ik het inrijgen van de elastiek. De afgewerkte broekrok moet zo hard rimpelen dat de elastiek soms niet meer vooruit of achteruit wou. Als ik hem nog eens maak, dan maak ik het patroondeel enkele centimeters smaller – in de breedte dus. En ook enkele centimeters langer – in de lengte dus ;-). Ik nam maat 12  voor onze 12-jarige, maar ik vond hem net iets te kort uitvallen. Ligt wellicht aan haar lange benen :-).

Maar dàt ik er nog zal maken, dat staat nu al als een paal boven water. Dochterlief is dolenthousiast, en zo ook haar vriendinnen met wie ze vandaag rondjes ging draaien op de schaatsbaan. Inderdaad, je leest het goed: geen warme jeans en dikke sokken daar op de schaatsbaan, wel nylonkousen met daarover een (zeer korte dus) broekrok om te gaan schaatsen.

Ik denk dat het succes van deze broekrok erin schuilt dat hij er echt als een zwierig rokje uitziet, maar zo comfortabel als een broek is. Met de fiets naar school? Geen probleem. Opgekleed naar het kerstdiner? Geen probleem.

Veelzijdig… Ja, dat is denk ik het woord dat op deze broekrok van toepassing is!

Alvast een fijn eindejaar!

Uffra Barbara

Stof: soepelvallende blauwgrijze mengeling van katoen en polyester
Patroon: broekrok uit Stof-voor-durf-het-zelvers 3 van Griet De Smedt en Annick Verschueren
Suggesties voor mezelf: patroondeel iets (2cm) smaller en iets (3cm) langer maken – nog een iets lichtere stof kiezen, want de tunnel met de elastiek erin zakt soms weg onder het striklint. Wellicht is de stof wel soepel genoeg, maar net iets te zwaar.

Dancing Queen (een sweater met flex)

De 12-jarige dochter, die danst al sinds haar kleutertijd. Ze danst zich 6 uren per week door allerlei stijlen en ritmes heen. Uiteraard met veel enthousiasme en een grote glimlach op haar gezicht: wave, monkey, developpé of pas-de-bourrée, dochterlief doet altijd mee. Om maar te zeggen: dat dansen, dat is haar lang leven.

Dus toen ik enige (lange) tijd geleden het aanbod kreeg van Bieke van Studio Biezonder om eens een projectje op de Silhouette Cameo uit te proberen, wist ik onmiddellijk wat het zou worden: een dancequote voor op een effen sweater. Die had ik kort voordien genaaid voor de dochter en kon nog wat pimping gebruiken.

Ik wou het als een verrassing houden, maar toen praatte ik om de één of andere reden plots mijn mond voorbij (zou het kunnen dat het aan mijn enthousiasme lag? Zoiets als: waar het hart vol van is, daar loopt de mond van over, ofzo?), en dus besliste ik dat ze dan evengoed zelf kon kiezen wat er op die sweater mocht komen. Uiteindelijk gingen we voor de titel van een song van mijn favoriete groep, gecombineerd met een toepasselijk kroontje. Kenners weten nu al dat ik het over Abba heb, en als je daarbij weet dat de titel iets met dansen en een kroon te maken heeft, dan kom je automatisch uit bij “Dancing Queen”.

Er werd gekozen voor een ‘electric orange’ flex uit Biekes voorraad, er werd vormgegeven, uitgesneden en opgestreken, met dit als resultaat:

    1. een superleuke en unieke trui,
    2. en een overenthousiaste dochter  – én zo ook de moeder, want geef toe: die Silhouette, wat kan je daar leuke dingen mee doen!  🙂

 

En nu u weet dat de dochter danst, vraagt u zich misschien af waarmee de zoon zijn vrije tijd zoal vult. Welnu: de zoon doet aan competitiezwemmen. En welke invloed dat op mijn naaiactiviteiten heeft, leest u in een volgend stukje. Stay tuned!

Tot de volgende keer!

Uffra Barbara

Patroon sweater: Rosy Grey < Ottobre 4/2015
Stof: Cosy Colors Mint

Een creatieve zijsprong

Goh, wat is dàt lang geleden, zeg… Zo lang geleden dat ik zelfs niet durf te kijken hoe exact lang geleden het is dat ik hier nog eens een blogpost neerpende. U ging er wellicht al van uit dat ik gestopt was met naaien? U vreesde dat u zich per ongeluk uitgeschreven had op mijn blog – of erger nog: dat ik u geblokkeerd had 😉

Niets van dat alles. Het is niet de naaiactiviteit, maar eerder de inspiratie om inkt op papier – of zo u wil: letters op uw scherm – te krijgen, die opgedroogd was. Writersblock? Wie weet… Zou de drukte daar voor iets tussen zitten? Waarschijnlijk…

Maar bon, wat wil ik nu met u delen? Het leukste nieuws sinds tijden is dat ik met mijn verjaardag vorig jaar een Silhouette Cameo kreeg van man en kinderen (♥).

Voor diegenen die niet mee zijn met de laatste hype in DIY-land: dat is een soort snijplotter die dingen op commando uitsnijdt in het materiaal dat jij inlaadt. Dat kan papier, stof, flexfolie, flockfolie, vinyl en meer van dat dun gerief zijn. En de vorm die uitgesneden wordt, die ontwerp jij gewoon zelf met de Silhouette-software.

Eerlijk is eerlijk: ik omschrijf het hier misschien een beetje simpel, maar de eerste keer ging dat niet van een leien dakje, want het toestel mag dan wel oneindig veel mogelijkheden hebben, een handleiding heeft het helaas niet. Dus werd die eerste keer met een paar keren uitgesteld, want eerst moest er op You Tube en Facebook en fora allerhande opgezocht worden hoe we precies van start moesten gaan. Het hielp ook niet dat het volautomatisch mesje van de eerste keer al tilt sloeg. Maar als de nood het hoogst is, zijn helpende zielen altijd in de buurt: bij Eliah van Linnelief! kon ik snel een reservemesje gaan halen, en Bieke van Studio Biezonder bood spontaan aan om een vrije voormiddag op te offeren om me op weg te helpen voor die eerste ‘snede’.

Nu had ik vooraf ook al een workshopje gevolgd bij Bieke, want hoe kon ik anders weten hoe leuk zo’n Cameo wel is?!

Dat eerste projectje, daar leest u binnenkort meer over in een aparte blogpost. Maar om u toch al een beter beeld te geven van wat u met een Cameo zoal kan, toon ik bij deze enkele resultaten van mijn escapades met de Cameo:

Een geflockt t-Shirt voor mijn dochters BFF, die in haar vrije tijd klimlessen neemt:

Een unieke draagtas als bedanking voor het enthousiasme van de turnjuf:

En een (zelfgenaaide) linnenzak als geboortecadeau voor Esté:

WP_20170603_16_39_08_Pro

In een volgende workshop bij Bieke leerde ik ook nog glazen etsen. Ik kwam thuis met een set hippe gin-tonicglazen. Ze zijn prachtig, maar dat is moeilijk te zien op foto. Je zal me in deze op mijn woord moeten geloven 😉

Je ziet het: de Silhouette Cameo, een creatieve ziel kan er zich helemaal mee uitleven!

Tot later!

Uffra Barbara

Blauw T-shirt: Hema
Alle flock- en flexfolies + draagtas: http://www.feeërieke.be
Linnenzak: Marching Marbles Turquoise van Soft Cactus + On Trend Dots White van Riley Blake: http://www.stofrenke.be

De link tussen een blogmeet en maxi-skirt

Hoi hoi!

Gisterenavond ging er een blogmeeting door in Schoten. Ik was er zelf niet bij, maar Stofrenke was wel vertegenwoordigd, en dan wel in de hoedanigheid van sponsor. Want de organisatrice, Davina van Woohoo, da’s een toffe madam, en voor toffe madammen wil ik wel eens iets doen (en al zeker als ze klant zijn ;-)).

En terwijl ik gisteren zo aan die blogmeet zat te denken, bedacht ik dat ik, voor ik met mijn stoffenwinkel begon, eigenlijk best wel een trouwe blogster was. En dat ik waarschijnlijk een fervente blogster gebleven zou zijn, en dan misschien ook wel af en toe eens naar een blogmeet afgezakt zou zijn. En van het ene hersenspinsel komt dan het andere (zoals dat dan gaat) en toen dacht ik: ik mis dat toch wel, zo af en toe eens iets naaien voor mezelf en dan daarover een stukje schrijven op de blog…

En vermits ik al van voor de grote vakantie droomde van zo’n zalig lange maxi-skirt, en die nog steeds op mijn to-do-list stond, vatte ik de koe bij de horens. Het kiezen van de stof was geen werk, die had ik ruim twee maanden geleden in gedachten al uitgekozen. Het moest en zou sowieso een soepelvallende viscosetricot worden, en bij voorkeur de ‘Sharona’ van Hilco. En ik had geluk, er zat nog meer dan voldoende op de rol.

Zo kwam het dat ik me omstreeks 21u00 aan mijn naaitafel installeerde, en ik omstreeks 23u00 al voor de spiegel het eindresultaat stond te bewonderen. Tja, een patroon of een werkbeschrijving kwam er niet aan te pas. De enige maten die ik nodig had, waren mijn heupomtrek en beenlengte. Eens de stof geknipt was en de zijden overlockt waren, moest er enkel nog een zijnaad, een tunnel, een zijsplit en een zoompje genaaid worden. En klaar was Kees.

Deze morgen kwam dan het lastige gedeelte: ik wou de rok deftig op foto krijgen… Maar aan een kapstok zie je echt niet hoe mooi hij geworden is (in alle bescheidenheid 🙂 ). Dus moest het een zogeheten ‘aan-foto’ worden. En vermist ik nooit een fotomodel geweest ben, en ik er wellicht ook nooit één zal worden, ligt dat wat moeilijk, zo poseren voor de lens. Dus besloot ik om gewoon wat rond te hangen in de tuin, terwijl zoon- en dochterlief afwisselend de camera hanteerden. En zo kwam het dat tussen de foto’s van wasdraad, konijn, cavia en tuinmeubilair, toch ook enkele foto’s van mij zaten die wel enigszins voor publicatie vatbaar zijn. Eén foto is zelfs geposeerd. Wie kan raden over welke foto het gaat, wint een gratis voettocht naar Scherpenheuvel, heen en terug 🙂

Dus kort samengevat: ik ging niet naar een blogmeet, maar toch zorgde deze blogmeet voor een nieuw naaisel en (eindelijk) nog eens een nieuwe post op mijn eigen blog. Bovendien werden de bloempotten in onze tuin ook nog eens herschikt. Hoeveel vliegen in één klap zijn dat niet?! Wie het weet, wint een …jawel…: een gratis voettocht naar Scherpenheuvel, heen en terug 🙂

Tot binnenkort!

Uffra Barbara

P.S. Oh ja, wie nu denkt dat ik amper aan naaien toekom, die heeft het goed mis! Ik doe mijn best om binnenkort opnieuw wat foto’s van afgewerkte dingen op de blog te zwieren. Want die zijn er zeker, en wel in grote getale…

P.P.S. Benieuwd geworden naar cavia en konijn? Hier zijn ze dan, onze 2 dutskes 🙂

IMG_5537

 

Barbara gaf een workshop

De voorbije maanden gaf ik behoorlijk wat workshops, er staan er nog een paar aan te komen, en er zitten er nog veel in de pijplijn (lees: ik heb nog enkele ideetjes in mijn hoofd)

De eerste in de rij van 2016 was de workshop ‘toilettas met rits’ – en ritsflapjes. Het voorbeeldje dat ik uitwerkte staat op de foto rechts in beeld.

WP_20160220_14_48_26_Pro

Voor de workshop hielden we het wel op een versie in één stofje, en dan nog hebben we onze tenen moeten uitkuisen om de toilettas op één avond af te krijgen. (But after all, we managed to do so).

Toeval of niet, maar alle deelneemsters kozen een stofje uit de meest recente collectie van Soft Cactus. Dat bracht me tot het volgende wiskundige besluit: (dezelfde smaak + dezelfde hobby) x eenzelfde project² ⇒ dé garantie voor een gezellige avond 🙂

Ziehier dan de resulaten:

WP_20160127_22_11_51_Pro

Met dank aan workshoppers An, Sofie en Veerle!

Stoffen: Oh deer / Rabbit Race / Rhythm in the rain – allen Soft Cactus bij Stofrenke

Patroon: eigen ontwerp

Tot de volgende keer

Barbara